Steunbetuigingen voor een campagne van Hand in Hand

Rebecca uit Liberia

Ik steun

Jobdiscriminatie

Jennifer uit Slovakije

Ik steun

Jobdiscriminatie

Marie-Jeanne

Ik steun

Jobdiscriminatie

Rudolf uit Slovakije

Ik steun

Jobdiscriminatie

Dieudonné uit Togo

Ik steun

Jobdiscriminatie

Anna-Maria

ik steun

Jobdiscriminatie

Engracia uit Angola

Ik steun

Jobdiscriminatie

Jan

Ik steun

Jobdiscriminatie

Dirk

Ik steun

Jobdiscriminatie

Manou

ik steun

Jobdiscriminatie

Prasad, Ali, Chris, Nelle en Barbara

Wij steunen

Jobdiscriminatie

Puran en Fariba uit Iran

Wij steunen

Jobdiscriminatie

Nele

Ik steun

Jobdiscriminatie

Yasmina Trari

Ik steun

Jobdiscriminatie

Hilde Schuurmans

Waargebeurd verhaal verwerkt in een artikel door Groen Neerpelt toont de discriminatie bij het zoeken naar een job ( die er wel degelijk is), nog maar eens duidelijk aan. Mensen willen werk, willen hun dromen waarmaken, en willen een betere toekomst voor hun kinderen. 

~~ Arm Vlaanderen?

Het wordt snel gezegd:’ Vreemdelingen zoeken geen werk, weigeren de taal te leren, passen zich niet aan.’ Ze hebben het met andere woorden aan zichzelf te wijten dat de arbeidsmarkt voor ze gesloten blijft. Of het nu allochtonen, excuseer mij voor dit schunnig taalgebruik, van de eerste, dan wel van de tweede of van de derde generatie zijn, het maakt geen verschil. Profiteurs zijn het, die worden betaald door de hard en eerlijk werkende Vlaming.  Lang leve het zwartwerk.

Klopt dit wel? Is het echt zo dat er mensen zijn die het vooruitzicht van een beter loon en verbeterde leef –en werkomstandigheden bewust naast zich neerleggen uit, ja uit wat?
Misschien kan het onderstaande verhaal enig licht op de zaak werpen en de perceptie wat ontkrachten.

Gezin met twee kinderen van de derde generatie ‘gastarbeiders’. Ze hebben het niet te breed, ook al werken ze beiden. De vrouw, die we voor het gemak Rani noemen, werkt als poetsvrouw via het dienstencheque- systeem. Rani spreekt perfect Nederlands, gemiddeld genomen zelfs beter dan sommige van haar Vlaamse landgenoten. Ze draagt in de omgang met haar vriendinnen soms een hoofddoek, maar doet dat niet als ze werkt. Rani mocht vroeger niet verder studeren van haar ouders, al had ze daar de capaciteiten voor. Ze heeft zich voorgenomen dat dit  het laatste is wat ze haar kinderen wil ontnemen. Zij moeten wel de kans krijgen die zij zelf door de tijdsgeest van weleer niet heeft gekregen.
Rani heeft een droom. Een droom die je van een vrouw met  haar achtergrond niet zou verwachten. Vreemd, waarom mogen we dat niet verwachten? 

Haar droom bestaat erin om autorijles te geven. Ze begint een opleiding via het avondonderwijs. De theoretische lessen vormen geen probleem, maar het vak  auto-mechanica wil maar niet lukken.  Maar Rani zet door en wil alsnog slagen voor dit vak. Maar onze maatschappij heeft hier anders over beslist.
Ondanks het feit dat ze nog niet geslaagd is in dit examen, krijgt  ze toch de vraag van Syntra om al naar een stageplaats  te zoeken. Vol goede moed begint ze er aan! Ze schuimt veertien autorijlesscholen in de buurt af. Bij allen vangt ze bot. De ondertoon is duidelijk, U bent van vreemde origine en voldoet daarom niet. Het kan natuurlijk maar een gevoel zijn.  Bij één sollicitatiegesprek echter wordt niet flauw gedaan over de ware reden. De bediende is eerlijk en open: “Mijn baas neemt geen mensen aan van vreemde origine. Ge zult het moeilijk hebben om werk te vinden in deze branche met jouw achtergrond”.

Ze heeft haar droom begraven. De teleurstelling in onze maatschappij is enorm, een depressie loerde om de hoek.
Ze laat Syntra weten wat haar is overkomen. De woordvoerder is formeel. Syntra  verzorgt de opleidingen. Verder niets. Daarmee houdt het op.
Wat baat het mensen te verplichten hun Nederlands bij te spijkeren? Wat baat het deze burgers aan te moedigen te gaan solliciteren? Wat baat een onderwijshervorming in feite (deze zou in grote mate toch gericht zijn op deze groep mensen)?
Wie kan het deze mensen kwalijk nemen om zich over te geven na een twintigste of de vijftigste  procedure en de twintigste of de vijftigste teleurstelling, Kan men zich überhaupt voorstellen dat  iemand zich deze vernedering, want dat is het, telkens opnieuw laat ondergaan?
Zou het toch waar zijn wat schrijfster Chika Unigwe zei in een interview in Knack: “België is een structureel  racistisch land”.

 

Jobdiscriminatie

Jolien De Baets

Ik steun

Jobdiscriminatie

Fatima Amansor

Wat is kleur in deze tijden?

Wat zijn kansen in deze tijden?

Elk ingrijpen hoe klein ook , doet ertoe.

 

Jobdiscriminatie

Karlien Rillaerts

Ik steun de actie, zeer zeker!

Jobdiscriminatie

Teirlynck Noël

Niemand is een übermensch, ook al geloven velen dit van zichzelf. Geef onze medemens, welk ras of kleur ook, ziek of arbeidsgeschikt, werkzoekend of werkloos, gelijke kansen zonder vooroordelen. Open your mind!

Jobdiscriminatie

Marlies Van Oeckel

Ik steun.

Jobdiscriminatie

marij

wereldburger

Product van de multicultuur

evydsmet

Don't judge a book by its cover

Product van de multicultuur

Tania

Laten we gewoon samen een potje koken !
Samen eten zorgt voor een connectie tussen mensen en schept banden waar er eerst schijnbaar grenzen waren.Fijn en hartverwarmend gevoel geeft me dat telkens weer opnieuw.
Dankbaar voor zoveel diversiteit en verbondenheid, zalig toch !

Product van de multicultuur

Jacques Duyver

Product van de multicultuur

mie

de taal van de muziek verstaat ieder mens!

Product van de multicultuur